ﻣﻬﺪي ﻣﺮادي در ﺳﭙﯿﺪه دم ﺳﯽ و ﯾﮑﻤﯿﻦ روز از اردﯾﺒﻬﺸﺖ ﻣﺎه ﺳﺎل ﯾﮏ ﻫﺰار و ﺳﯿﺼﺪ و ﺷﺼﺖ و ﻫﻔﺖ، ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑـﺎ آﺧـﺮﯾﻦ روزﻫـﺎي ﺟﻨـﮓ ﺗﺤﻤﯿﻠـﯽ در ﻣﺤﻠـﮥ «ﺳﯿﺪآﺑﺎد» اردﺑﯿﻞ از ﺑﻄﻦ ﻣﺎدري ﭘﺎك و ﻣﺆﻣﻨﻪ ﺑﻪ ﻧﺎم »راﺿﯿﻪ ﺷـﻬﺎﺑﯽ « ﺑـﻪ دﻧﯿـﺎ آﻣـﺪ. ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮزاد، ﭘﺪرش ﮐﻪ رزﻣﻨﺪه ﺑﻮد و در ﺳﭙﺎه ﭘﺎﺳﺪاران ﺧﺪﻣﺖ ﻣـﯽ ﮐـﺮد، در ﺟﺒﻬﻪﻫﺎي ﺟﻨﻮب ﮐﺸﻮر ﺣﻀﻮر داﺷﺖ و در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮد. ﺗـﺎ اﯾﻨﮑـﻪ ﺳـﺮاﻧﺠﺎم وي ﭘﺲ از ﭼﻬﻞ روز از ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺮزﻧﺪش ﺑﻪ ﻣﺮﺧﺼﯽ آﻣﺪ و ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﭘﺴﺮ ﮐﻮﭼﮑﺶ را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ.
ﻣﻬﺪي ﭘﺲ از ﺳﭙﺮي ﻧﻤﻮدن دوران ﺧﺮدﺳﺎﻟﯽ، در ﺳﺎل ﻫﺰار و ﺳﯿﺼـﺪ ﻫﻔﺘـﺎد و ﭼﻬﺎر در ﻣﺪرﺳﻪ ﺷﻬﯿﺪ ﺻﺎﻟﺢ اﺑﺮاﻫﯿﻤﯽ اردﺑﯿﻞ ﺷﺮوع ﺑـﻪ ﺗﺤﺼـﯿﻞ ﻧﻤـﻮد و ﭘـﺲ از اﺗﻤﺎم دوران اﺑﺘﺪاﯾﯽ در اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ، در ﺳﺎل ﻫﺰار و ﺳﯿﺼﺪ و ﻫﻔﺘﺎد و ﻧﻪ در ﻣﺪرﺳﮥ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯿﺜﺎق اداﻣﮥ ﺗﺤﺼﯿﻞ داد و ﻣﻘﻄﻊ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ را ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﺎﻧﺪ و در ﺳﺎل ﻫﺰار و ﺳﯿﺼﺪ و ﻫﺸﺘﺎد و دو ﺑﺎ ﺛﺒﺖ ﻧﺎم در دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن ﻋﻼﻣﻪ اﻣﯿﻨﯽ اردﺑﯿﻞ وارد ﻣﻘﻄﻊ دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن ﮔﺮدﯾﺪ. او در ﻃﻮل دوران ﺗﺤﺼﯿﻞ، ﻋﻼوه ﺑـﺮ درس و ﻣﺪرﺳـ ﻪ در ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎي ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ و ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻧﯿﺰ ﺣﻀﻮري ﻓﻌﺎل داﺷﺖ و ﺑﺎ ﻋﻀﻮﯾﺖ در ﺑﺴﯿﺞ داﻧﺶآﻣﻮزي و ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ در ﭘﺎﯾﮕﺎه ﻣﺤﻠّﻪ ﺑـﻪ ﻧـﺎم »ﺷـﻬﺪاي ﺷـﻠﻤﭽﻪ « دﻟﺒﺴـﺘﮕﯽ ﻫـﺎي اﻋﺘﻘﺎدي ﺧﻮد را دﻧﺒﺎل ﻣﯽﻧﻤﻮد.

ﻣﻬﺪي ﭘﺲ از ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﺗﺤﺼﯿﻞ در رﺷﺘﮥ ﺗﺠﺮﺑﯽ، در ﺳـﺎل ﻫـﺰار و ﺳﯿﺼـﺪ و ﻫﺸﺘﺎد و ﺷﺶ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ اﺧﺬ دﯾﭙﻠﻢ ﮔﺮدﯾـﺪ و در ﻫﻤـﺎن ﺳـﺎل ﺑـﺎ ﻗﺒـﻮﻟﯽ از ﮐﻨﮑـﻮر ﺳﺮاﺳﺮي در رﺷﺘﮥ ﻣﺤﯿﻂ زﯾﺴﺖ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ، اﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻗﺒﻮﻟﯽ وي در داﻧﺸـﮕﺎه اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ(ع) در ﻫﻤﺎن ﺳﺎل، او ﺑﻨﺎﺑﻪ ﻋﻼﺋﻖ دﯾﻨﯽ و اﻧﻘﻼﺑـﯽ ﮐـﻪ داﺷـﺖ، در اﯾـﻦ داﻧﺸﮕﺎه ﺛﺒﺖ ﻧﺎم ﻧﻤﻮد و ﺑﻪ ﻋﻀﻮﯾﺖ ﺳﭙﺎه ﭘﺎﺳﺪاران اﻧﻘﻼب اﺳﻼﻣﯽ درآﻣﺪ.
وي در ﻃﻮل دوران ﺗﺤﺼﯿﻞ در داﻧﺸﮕﺎه، ﺑﻪ اﻧﺠﺎم ورزشﻫﺎي رزﻣﯽ و ﻧﯿﺰ رﺷﺘﮥ ﺗﯿﺮاﻧﺪازي روي آورد و ﻣﻘﺎمﻫﺎي ﻣﺘﻌﺪدي ﻧﯿﺰ در ردهﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ اﯾﻦ رﺷﺘﻪﻫﺎ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮد و از ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ و ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﯾﮕﺎن ﺗﮑﺎوري ﺳﭙﺎه ﭘﯿﻮﺳﺖ.
ﻣﻬﺪي ﭘﺲ از دو ﺳﺎل و ﻧﯿﻢ ﺗﺤﺼﯿﻞ در داﻧﺸﮕﺎه اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ(ع) ﺑﻪ ﻣـﺪت ﯾـﮏ ﺳﺎل ﻧﯿﺰ در ﻣﺠﺘﻤﻊ داﻧﺸﮕﺎﻫﯽ ﺣﻀﺮت اﻣﯿﺮاﻟﻤﺆﻣﻨﯿﻦ(ع) اﺻﻔﻬﺎن ﺑـﻪ ﺗﺤﺼـﯿﻞ ﻓﻨـﻮن ﻧﻈﺎﻣﯽ و دورة ﭼﺘﺮﺑﺎزي و ﺗﮑﺎوري ﭘﺮداﺧﺖ و ﭘﺲ از اﺗﻤﺎم ﺗﺤﺼﯿﻼت و دورهﻫﺎي آﻣﻮزﺷﯽ ﻻزم، ﺑﻪ ﺳﭙﺎه اﺳﺘﺎن اردﺑﯿﻞ ﻣﻠﺤﻖ ﮔﺮدﯾـﺪ و در ﺣﺮاﺳـﺖ دادﮔﺴـﺘﺮي ﮐـﻞ اﺳﺘﺎن ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺷﺪ.
در ﻫﻤﯿﻦ دوران، ﻣﻬﺪي ﮐﻪ ﻋﻄـﺶ ﺳـﯿﺮي ﻧﺎﭘـﺬﯾﺮي ﺑـﻪ ﮐﺴـﺐ داﻧـﺶ و اداﻣـﮥ ﺗﺤﺼﯿﻞ داﺷﺖ، ﺑﺎر دﯾﮕﺮ در ﮐﻨﮑﻮر ﺳﺮاﺳﺮي، اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ ﺑﺎر در رﺷﺘﮥ ﻋﻠـﻮم اﻧﺴـﺎﻧﯽ ﺷﺮﮐﺖ ﻧﻤﻮد و در رﺷﺘﮥ ﺣﻘﻮق داﻧﺸﮕﺎه ﭘﯿﺎم ﻧﻮر اردﺑﯿﻞ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑـﺎ ﺛﺒﺖ ﻧﺎم در داﻧﺸﮕﺎه ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ اﻧﺠﺎم وﻇﯿﻔﻪ و ﺧﺪﻣﺖ در ﺳﭙﺎه، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان داﻧﺸﺠﻮي ﺣﻘﻮق ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﻧﻤﻮد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ در ﺳﺎل ﻫﺰار و ﺳﯿﺼﺪ و ﻧﻮد و دو ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻫﻤﺮزﻣﺎﻧﺶ در ﺗﯿﭗ 37 ﭘﯿﺎدة ﺣﻀﺮت ﻋﺒﺎس(ع) ﺳﭙﺎه اﺳﺘﺎن اردﺑﯿﻞ ﺟﻬﺖ ﻣﺒﺎرزه ﺑـﺎ ﺿﺪاﻧﻘﻼب ﻋﺎزم ﻣﺮزﻫﺎي ﻏﺮب ﮐﺸﻮر ﮔﺮدﯾﺪ و در دﻫﻢ آذرﻣﺎه ﻫﻤﺎن ﺳﺎل در ﻣﻨﻄﻘﮥ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﯽ »ﺳﺮﺳﺎوه« در ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن »ﭘﯿﺮاﻧﺸﻬﺮ« ﺷﻬﺪ ﺷﻬﺎدت ﻧﻮﺷﯿﺪ و ﺑﻪ ﺧﯿﻞ ﻋﻈﯿﻢ ﺷﻬﯿﺪان اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﭘﯿﻮﺳﺖ و ﭘﯿﮑﺮ ﭘﺎﮐﺶ در روز ﭼﻬﺎردﻫﻢ آذرﻣﺎه، ﭘﺲ از ﺗﺸﯿﯿﻊ ﺑﺎﺷﮑﻮه در آراﻣﺴﺘﺎن ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺎﻃﻤﻪ اردﺑﯿﻞ، ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﺸﻪ آرام ﮔﺮﻓﺖ.

اﻧﺘﺨﺎب اﺳﻢ
«وﻗﺘﯽ ﻣﻬﺪي ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آﻣﺪ، ﻣﻦ در ﺟﺒﻬﻪ ﺑﻮدم و ﺗﻠﻔﻨﯽ ﺧﺒﺮ ﺗﻮﻟﺪ او را ﺷـﻨﯿﺪم. ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدم و دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﻫﺮﭼﻪ زودﺗـﺮ ﭘﺴـﺮم را ﺑﺒﯿـﻨﻢ و او را در آﻏﻮش ﺑﮕﯿﺮم. اﻣﺎ در آن زﻣﺎن ﻣﺎ در ﺣﺎل ﻣﺄﻣﻮرﯾﺖ در ﻣﻨـﺎﻃﻖ ﻋﻤﻠﯿـﺎﺗﯽ ﺟﻨـﻮب ﮐﺸﻮر ﺑﻮدﯾﻢ و ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﺑﮕﯿﺮم و ﻫﻤﺮزﻣﺎﻧﻢ را ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﺬارم. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﻣﺄﻣﻮرﯾﺖ ﺻﺒﺮ ﮐﺮدم و ﺑﻌﺪ از ﭼﻬﻞ روز ﮐـﻪ ﺑـﻪ ﺧﺎﻧـﻪ ﺑﺎزﮔﺸـﺘﻢ، ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﭘﺴﺮم را دﯾﺪم. در اﯾﻦ ﻣﺪت ﻫﻤﺴﺮ و ﺧﺎﻧﻮادهام ﻧﺎﻣﯽ ﺑﺮاي ﻧـﻮزاد اﻧﺘﺨﺎب ﻧﮑﺮده و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ اﺳﻤﺶ را ﻣﻦ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﻢ و ﺑﺎ ﺗﻼوت اذان در ﮔﻮﺷﺶ ﺑﮕﻮﯾﻢ. ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﻦ او در ﻃﻮل اﯾﻦ ﭼﻬﻞ روز ﺑﺪون اﺳﻢ ﻣﺎﻧـﺪه ﺑﻮد. وﻗﺘﯽ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ، روز ﻧﯿﻤﮥ ﺷﻌﺒﺎن ﺑﻮد و ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻧﺎم ﭘﺴﺮم را »ﻣﻬﺪي« ﮔﺬاﺷـﺘﻢ ﺗـﺎ ﺷـﺎﯾﺪ در آﯾﻨـﺪه ﯾﮑـﯽ از ﺳـﺮﺑﺎزان ﮔﻤﻨـﺎم آن ﺣﻀﺮت ﺑﺎﺷﺪ.»

آﺧﺮﯾﻦ آرزو
دي ﻣﺎه ﺳﺎل ﻫﺰار و ﺳﯿﺼﺪ و ﻧﻮد و ﯾﮏ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻬـﺪي ﺑـﺮاي زﯾـﺎرت ﻋﺘﺒـﺎت ﻋﺎﻟﯿﺎت ﺑﻪ ﻋﺮاق رﻓﺖ و ﺗﻮﻓﯿﻖ زﯾﺎرت ﻣﺮﻗﺪ ﻣﻮﻻﯾﺶ ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ(ع) را در ﮐﺮﺑﻼ ﭘﯿﺪا ﻧﻤﻮد. ﻫﻨﻮز ﺳﻪ ﻣﺎه از ﺑﺎزﮔﺸﺘﺶ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ در اردﯾﺒﻬﺸﺖ ﻣﺎه ﺳـﺎل ﻧﻮد و دو، ﻧﺎم وي ﺑﺮاي ﺣﺞ ﻋﻤﺮه ﻫﻢ اﻋﻼم ﺷﺪ و او در ﻫﻤﺎن ﻣﺎه ﻋـﺎزم ﺳـﺮزﻣﯿﻦ وﺣﯽ ﺷﺪ. ﺟﺎﻟﺐ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ و ﻣﺎدر و ﺑﺮادر ﻣﻬﺪي ﻫﻢ ﺑﺮاي ﺣـﺞ ﻋﻤـﺮه ﺑـﻪ ﻃﻮر ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ او ﺛﺒﺖﻧﺎم ﮐﺮده ﺑﻮدﯾﻢ، وﻟﯽ در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻧﺎم ﻫﯿﭻﮐﺪام از ﻣـﺎ در ﻗﺮﻋﻪ ﮐﺸﯽ اﻋﻼم ﻧﺸﺪ و ﻓﻘﻂ او ﺗﻮﻓﯿﻖ زﯾﺎرت ﺧﺎﻧﮥ ﺧﺪا را ﭘﯿﺪا ﻧﻤﻮد.
وﻗﺘﯽ ﺣﺎج ﻣﻬﺪي از ﻣﮑﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ، ﯾﮏ ﮐﻔﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدش از ﻣﮑـﻪ آورده ﺑـﻮد. ﻣﻦ و ﻣﺎدرش ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪﯾﻢ و ﮔﻔﺘﯿﻢ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺟﻮاﻧﯽ و ﺣﺘﯽ ازدواج ﻫﻢ ﻧﮑﺮدهاي، اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ دﯾﮕﺮ ﺑﺮاي ﭼﯿﺴـﺖ؟ ﻣﻬـﺪي ﺧﻨﺪﯾـﺪ و ﮔﻔـﺖ: »ﻣـﯽ ﮔﻮﯾﻨـﺪ ﺛـﻮاب دارد، ﺑﺎﻻﺧﺮه آدم ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ آﻣﺎده ﺑﺎﺷﺪ.« دﻗﯿﻘﺎً ﺷﺶ ﻣﺎه ﺑﻌﺪ از اﯾـﻦ ﻣـﺎﺟﺮا ﺑـﻮد ﮐـﻪ او ﺷﻬﯿﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﮐﻔﻨﯽ ﮐﻪ از ﻣﮑﻪ آورده ﺑﻮد، دﻓﻦ ﮔﺮدﯾﺪ.
ﺑﻌﺪ از ﺷﻬﺎدت ﻣﻬﺪي، دوﺳﺘﺎﻧﺶ در ﺳﻔﺮ ﺣﺞ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ او در ﻣﮑﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد: «ﻣﻦ ﺗﺎ ﮐﻨﻮن ﻫﺮﭼﻪ از ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺘﻪام، داده اﺳﺖ. اﻻن ﺗﻨﻬﺎ آرزوﯾﯽ ﮐﻪ دارم ﺷﻬﺎدت اﺳﺖ ﮐﻪ ايﮐﺎش اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ آرزوي ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺮآورده ﻣﯽﺷﺪ.»

ﺧﺮﯾﺪن ﻗﺒﺮ
ﻣﻬﺪي ﻋﻼﻗﮥ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻋﺰاداري اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ(ع) داﺷﺖ و ﻫﺮﺳﺎل در اﯾﺎم ﻣﺤﺮّم، ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﻮد ﺧﻮدش را ﺑﻪ اردﺑﯿﻞ ﻣﯽرﺳﺎﻧﺪ و در ﻋﺰاداري ﻫﯿﺄت ﻣﺤﻠّﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯽ-ﮐﺮد. او ﻫﺮ ﺳﺎل در ﻫﯿﺄت ﻣﺴﺆول ﭘﺨﺶ ﭼﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﺑﻮد و ﺧﺪا ﻣﯽداﻧﺪ ﺑﺎ ﭼﻪ اﻓﺘﺨﺎر و ﻣﺒﺎﻫﺎﺗﯽ ﺑﻪ ﻋﺰاداران ﺣﺴﯿﻨﯽ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﯽﮐﺮد. ﻣﺨﺼﻮﺻﺎً ﺑﻌﺪاز زﯾﺎرت ﻣﺮﻗـﺪ اﻣـﺎم ﺣﺴﯿﻦ(ع) در ﮐﺮﺑﻼ، ﻋﺸﻖ و ﻋﻼﻗﮥ او ﺑﻪ ﻣﻮﻻﯾﺶ ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد.
دﻫﮥ ﻣﺤﺮم ﺳﺎل ﻧﻮد و دو ﻫﻢ ﻣﻬﺪي ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﺷﻮر و اﺷﺘﯿﺎق در ﻫﯿـﺄت ﺧـﺪﻣﺖ ﻣﯽﮐﺮد. ﺑﻌﺪ از ﺗﺎﺳﻮﻋﺎ و ﻋﺎﺷﻮرا، ﯾﮏ روز دﯾﺪم ﻣﺎدرش ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﮔﻔﺘﮕـﻮ ﺑﺎ ﻣﻬﺪي اﺳﺖ. وﻗﺘﯽ ﻋﻠّﺘﺶ را ﭘﺮﺳﯿﺪم، ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ ﻣﻬﺪي ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ ﯾﮏ ﻗﺒﺮ ﺑﺨـﺮد و ﻣﺎدرش ﻫﻢ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻧﺎراﺣﺖ اﺳﺖ. وﻗﺘﯽ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر او اﻋﺘﺮاض ﮐﺮدم، ﮔﻔﺖ: «ﺑﺎﻻﺧﺮه دﯾﺮ ﯾﺎ زود ﺑﺮاي ﯾﮑﯽﻣﺎن ﻻزم ﻣﯽﺷﻮد.» و ﺑﻌـﺪ ﮐـﻪ دﯾـﺪ ﻣـﺎ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪﯾﻢ، ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﺎ ﺷﻮﺧﯽ ﻓﯿﺼﻠﻪ داد و ﮔﻔﺖ: »آﺧﻪ ﺣﯿﻔﻢ ﻣﯽآﯾﺪ اﯾﻦ ﻗﺒﺮ رو ﻧﺨﺮم، ﯾﮏ ﻗﺒﺮ ﺳﻪ ﻧﺒﺶ زﯾﺮ ﯾﮏ درﺧﺖ ﺑﺰرﮔﻪ، ﺧﻼﺻﻪ ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﺶ ﺑـﺮاي آﯾﻨـﺪه ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ!« ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف، ﻣﻦ و ﻣﺎدرش زدﯾﻢ زﯾﺮ ﺧﻨﺪه و ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﻣﻮﺿﻮع را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدﯾﻢ. ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﻣـﺎﺟﺮا او ﻋـﺎزم ﻣﺄﻣﻮرﯾـﺖ ﺷـﺪ و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺎه ﻣﺤﺮّم ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد، ﺧﺒﺮ ﺷﻬﺎدﺗﺶ رﺳـﯿﺪ و ﺑـﻪ اﻣـﺎم و ﻣﻮﻻﯾﺶ ﭘﯿﻮﺳﺖ.
ﺑﻌﺪ از ﺷﻬﺎدﺗﺶ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ او در ﻃﺮح اﮐﺮام ﮐﻤﯿﺘﮥ اﻣﺪاد، ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از ﺑﭽﻪﻫـﺎي ﯾﺘﯿﻢ اﺳﺘﺎن را ﻫﻢ ﺗﺤﺖ ﺗﮑﻔّﻞ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﺎﻫﯿﺎﻧـﻪ ﻣﺒـﺎﻟﻐﯽ از ﺣﻘـﻮق ﺧﻮدش را ﺑﺮاي ﺣﻤﺎﯾﺖ از آﻧﻬﺎ وارﯾﺰ ﻣﯽﮐﺮد.«1

روز اﻣﺘﺤﺎن
»ﺗﺤﺼﯿﻞ در رﺷﺘﮥ ﺣﻘﻮق ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎي ﺷﺒﺎﻧﻪ روزي و ﻣﺄﻣﻮرﯾـﺖ ﻫـﺎي ﻣﺪاوم در ﺳﭙﺎه، ﮐﺎر ﺳﺨﺖ و دﺷﻮاري ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻬﺪي ﺑﺎ ﺗﻼش و ﭘﺸـﺘﮑﺎر ﻓـﺮاوان و ﺑﺮﺧﻼف ﻫﻤﮥ ﺳﺨﺘﯽﻫﺎ، ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ از ﻋﻬﺪة آن ﺑﺮﻣﯽآﻣﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﻃـﻮل ﺷـﺶ ﺗﺮم ﺗﺤﺼﯿﻞ، ﻣﻌﺪﻟﺶ ﮐﻤﺘﺮ از ﺷﺎﻧﺰده ﻧﺸﺪه ﺑﻮد.
ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ، او ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ درسﻫﺎﯾﺶ را ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ و دو ﺗﺮم ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻓـﺎرغ -اﻟﺘﺤﺼﯿﻠﯽاش ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد، ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ رزﻣﻨﺪﮔﺎن ﺗﯿـﭗ ﺣﻀـﺮت ﻋﺒـﺎس(ع) ﺳـﭙﺎه اﺳﺘﺎن اردﺑﯿﻞ ﺑﺮاي ﻣﻘﺎﺑﻠـﻪ ﺑـﺎ اﺷـﺮار و ﺿـﺪاﻧﻘﻼب، ﻋـﺎزم ﻣﺮزﻫـﺎي ﻏـﺮب ﮐﺸـﻮر ﮔﺮدﯾﺪﻧﺪ و ﻣﻬﺪي ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﮔﺬراﻧﺪن اﻣﺘﺤﺎﻧﺎت ﻣﯿﺎن ﺗﺮﻣﺶ ﺑـﻮد، ﺑﺎﯾـﺪ ﻫﻤـﺮاه ﻫﻤﺮزﻣﺎﻧﺶ ﻣﯽرﻓﺖ.
روز ﺷﻨﺒﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻬﺪي ﺑﺎ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻋﺎزم ﻣﺄﻣﻮرﯾﺖ ﺷﺪ، درﺣﺎﻟﯽ ﮐـﻪ روز ﭘـﻨﺞ ﺷﻨﺒﮥ ﻫﻤﺎن ﻫﻔﺘﻪ اﻣﺘﺤﺎن دﯾﮕﺮي داﺷﺖ. او ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﻣﯽﮐـﺮد ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎً ﺑﺮاي اﻣﺘﺤﺎن ﻣﺮﺧﺼﯽ ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد، اﻣﺎ ﻓﺮداي ﻫﻤﺎن روز ﺑﻮد ﮐـﻪ ﺧﺒﺮ ﻗﺒﻮﻟﯽ ﭘﺴﺮم در «اﻣﺘﺤﺎن ﻧﻬﺎﯾﯽ«اش رﺳﯿﺪ و او ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﻓﺎرغاﻟﺘﺤﺼﯿﻼن داﻧﺸﮕﺎه اﯾﺜﺎر و ﺷﻬﺎدت ﭘﯿﻮﺳﺖ و دﻗﯿﻘﺎً در روز ﭘﻨﺞﺷﻨﺒﻪ، ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻤﺎن روزي ﮐـﻪ ﻗـﺮار ﺑـﻮد اﻣﺘﺤﺎن ﺑﺪﻫﺪ، ﺑﻪ ﺧﺎك ﺳﭙﺮده ﺷﺪ.»

دﺳﺘﻤﺎل ﻣﺘﺒﺮّک
«ﻣﻬﺪي ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﻪ زﯾﺎرت ﻣﺮﻗﺪ اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ(ع) ﻣﺸﺮّف ﺷﺪه ﺑﻮد، اﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ آرزو داﺷﺖ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ اﯾﻦ زﯾﺎرت ﻧﺎﺋﻞ ﺷﻮد. ﻣﺤﺮّم ﺳﺎل ﻧﻮد و دو ﻣـﻦ ﺑﺮاي ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﻋﺘﺒﺎت ﻧﺎمﻧﻮﯾﺴﯽ ﮐﺮده ﺑﻮدم. وﻗﺘﯽ ﻣﻬﺪي اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﻓﻬﻤﯿﺪ، اﺻﺮار ﮐﺮد ﮐﻪ اﮔﺮ ﺑﺘﻮاﻧﻢ او را ﻧﯿﺰ ﺛﺒﺖﻧﺎم ﮐﻨﻢ. اﻣﺎ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﮐﻤﺒﻮد ﻓﺮﺻﺖ، اﯾﻦ اﻣﮑﺎن ﻓﺮاﻫﻢ ﻧﺸﺪ. ﻣﻬﺪي از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪ و اﻓﺴﻮس ﺧﻮرد. اﻣـﺎ ﺑـﺎ ﻫـﻢ ﻗـﺮار ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ زودﺗﺮ ﺑﺮاي ﺳﻔﺮ اﻗﺪام ﮐﻨﯿﻢ و روز ﻋﺎﺷﻮراي ﺳﺎل ﺑﻌﺪ، ﻫﺮ دو ﺑﺎﻫﻢ در ﮐﺮﺑﻼ ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﻣﻮﻗﻊ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ او ﺷﺎل ﺳﯿﺎهرﻧﮕﯽ ﺑـﻪ ﻣـﻦ داد ﺗـﺎ آن را در ﻣﺮﻗﺪ اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ(ع) ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﺘﺒﺮّك ﮐﻨﻢ؛ اﻣﺎ ﻗﺴﻤﺖ اﯾﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎن ﺷـﺎل در روز ﺗﺸﯿﯿﻊ ﺟﻨﺎزه ﺑﺮ روي ﭘﯿﮑﺮ ﻣﻄﻬﺮش ﮐﺸﯿﺪه ﺷﻮد.»