ﺷﻬﯿﺪ اﻟﻪ وردي ﻋﺎﻟﯽ ﻧﮋاد، ﺑﺰرگﻣﺮدي ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﺎدﺗﺶ ﻫﺪﯾﻪاي ﮔﺮانﺑﻬﺎ ﺑﻪ روﺳﺘﺎي ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪه در دل ﮐﻮهﻫﺎي ﺳﺮ ﺑﻪ ﻓﻠﮏ ﮐﺸﯿﺪهي دﯾـﺎر ﺳـﺒﻼن ﺑـﻪ ارﻣﻐـﺎن آورد، در ﺑﯿﺴﺘﻢ آذرﻣﺎه ﺳﺎل 1344 در روﺳﺘﺎي »رﺿﺎﻗﻠﯽ ﻗﺸـﻼﻗﯽ « در ﺷﻬﺮﺳـﺘﺎن »ﻧﯿـﺮ « و از ﻣﺎدري ﺑﻪ ﻧﺎم »ﻃﺎﻫﺮه ﻣﻬﺪوي« ﻣﺘﻮﻟّﺪ ﮔﺮدﯾﺪ. ﻧﺎم ﭘﺪرش »ﻗﺮﺑﺎنﻋﻠﯽ« ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑـﻪ ﮐـﺎر ﮐﺸﺎورزي اﺷﺘﻐﺎل داﺷﺖ.
اﻟﻪوردي ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺷﺸﻤﯿﻦ ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺎ ﺗﻮﻟّﺪش ﻟﺤﻈﺎت ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن آورد اﻣﺎ درﯾﻎ ﮐﻪ ﺑﻨﺎﺑﻪ ﻣﺼﻠﺤﺖ اﻟﻬﯽ درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دو ﺳـﺎل و ﻧـﯿﻢ ﺑﯿﺸـﺘﺮ از ﺳﻨّﺶ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد، ﻣـﺎدرش دار ﻓـﺎﻧﯽ را وداع ﮔﻔـﺖ و او را ﺑـﺎ ﻏـﻢ ﯾﺘﯿﻤـﯽ ﺗﻨﻬـﺎ ﮔﺬاﺷﺖ. ﭘﺪرش در ﺳﺎل 1349 دوﺑﺎره ازدواج ﮐﺮد و اﻟـﻪ وردي ﺗـﺎ ﺳـﺎل 1358 در ﮐﻨﺎر ﻧﺎﻣﺎدري ﺑﺰرگ ﺷﺪ. او در اﯾﻦ ﻣـﺪت، ﺿـﻤﻦ ﮐﻤـﮏ ﺑـﻪ ﭘـﺪرش در ﮐﺎرﻫـﺎي ﮐﺸﺎورزي، ﺗﺤﺼﯿﻼت اﺑﺘﺪاﯾﯽ ﺧﻮد را در ﻣﺪرﺳﻪي روﺳﺘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﺎﻧﯿﺪ و در ﺳﻦّ ﭼﻬﺎرده ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﺮادر ﺑﺰرﮔﺶ »ﻋﺒﺎسﻋﻠﯽ ﻋﺎﻟﯽﻧﮋاد« او را ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑـﻪ ﺗﻬـﺮان ﺑـﺮد و ﺑﻌﺪ از آن او در ﺳﺎﯾﻪي ﻣﻬﺮ و ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺮادر، ﺧﺎﻟﻪ و زنِ ﺑﺮادرش زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺠﺪد ﺧﻮد را آﻏﺎز ﻧﻤﻮد.
وي در ﯾﮑﯽ از ﻣﺪارس راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﻨﻄﻘﻪي ﺷﺎﻧﺰده ﺗﻬـﺮان، ﺗﺤﺼـﯿﻼت راﻫﻨﻤـﺎﯾﯽ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺳﭙﺮي ﻧﻤﻮد و ﺳﭙﺲ ﺑﺮاي اداﻣﻪي ﺗﺤﺼﯿﻞ در ﻣﻘﻄﻊ ﻧﻈﺮي، وارد دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن »ﺷﺮﯾﻌﺘﯽ« ﮐﺮج ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻋﺸﻖ و ﻋﻼﻗﻪي ﻓﺮاواﻧﯽ ﮐﻪ ﺑـﻪ درس و ﻣﺪرﺳـﻪ داﺷﺖ، ﺗﺤﺼﯿﻼت ﺧﻮد را اداﻣﻪ داد.
اﻟﻪوردي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت دﯾﻨﯽ و ﻣﺬﻫﺒﯽ و ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻣﺴﺘﻤﺮ در ﭘﺎﯾﮕﺎه ﺑﺴـﯿﺞ، رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪﻫﺎي ﺟﻨﮓ و ﺣﻔﻆ ﮐﯿﺎن اﺳﻼﻣﯽ را ﺑﻪ ﺣﻀﻮر در ﮐﻼس درس ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽداد در ﺣﺎﻟﯽﮐﻪ ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎل ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻫﺸﺖ ﻧﻔـﺮ از ﻫﻤﮑﻼﺳﯽﻫﺎﯾﺶ، ﭘﺲ از ﻃـﯽ آﻣـﻮزش ﻫـﺎي اوﻟﯿـﻪ در ﭘﺎﯾﮕـﺎه ﺑﺴـﯿﺞ ﻣﺴـﺠﺪ اﻣـﺎم زﻣﺎن)ﻋﺞ( ﻋﺎزم ﻣﯿﺪان ﺟﻨﮓ ﺣﻖ ﻋﻠﯿﻪ ﺑﺎﻃﻞ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻋﻨـﻮان ﺑﺴـﯿﺠﯽ در ﻣﻨﻄﻘـﻪ ي »ﻫﻮﯾﺰه« ﺑﻪ ﻣﺪت دو ﻣﺎه ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻤﻮد.
او ﭘﺲ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ از ﺟﺒﻬﻪ، ﺑﺎ ﺗﻼش و ﺟﺪﯾﺖ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺧﻮد اداﻣﻪ داد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ در ﺳﺎل 1364 ﻣﺪرك دﯾﭙﻠﻢ ﺧﻮد را در رﺷﺘﻪي ﻋﻠﻮم ﺗﺠﺮﺑﯽ از دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن »دﻫﺨـﺪ ا« در ﺷﻬﺮ ﮐﺮج اﺧﺬ ﻧﻤﻮد و ﺑﺮاي دوﻣﯿﻦ ﺑﺎر در ﻫﻤﺎن ﺳﺎل در ﻣﻨﻄﻘﻪي »ﻓﮑّﻪ« ﻣﺠﺮوح ﺷﯿﻤﯿﺎﯾﯽ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ و ﺗﺤﺖ ﻣﺪاوا ﻗـﺮار ﮔﺮ ﻓـﺖ، وﻟـﯽ ﻣﺠﺮوﺣﯿـ ﺖ و ﻣﺸﮑﻼت ﺟﺴﻤﯽ ﻫﯿﭻﮔﺎه ﻣﺎﻧﻌﯽ ﺑﺮاي ﭘﺸﺘﮑﺎر او در زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺸﺪ و از ﻣﯿﺰان ﻋﻼﻗﻪي او ﺑﺮاي اﻓﺰاﯾﺶ ﺑﺎر ﻋﻠﻤﯽاش ﮐﻢ ﻧﮑﺮد. ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﻦ او ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ و ﻋﻼﻗـﻪ ي ﺧﺎﺻﯽ ﮐﻪ ﺑـﻪ رﺷـﺘﻪ ي ﭘﺰﺷـﮑﯽ داﺷـﺖ، در ﮐﻨﮑـﻮر ﺳـﺎل ﺗﺤﺼـﯿﻠﯽ 1365-1366 ﺷﺮﮐﺖ ﻧﻤﻮد و ﭘﺲ از اﻣﺘﺤﺎن، ﺑﺎر دﯾﮕﺮ در ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ ﻓـﺮور دﯾﻦﻣـﺎه ﺳـﺎل 1365 ﺑـﻪ ﺟﺒﻬﻪ اﻋﺰام ﺷﺪ و در ﺗﯿﭗ ده ﮔﺮدان 68 ﮔﺮوﻫﺎن ﻧﯿﻨﻮا ﺑـﻪ ﻣﺒـﺎرزه ﺑـﺎ دﺷـﻤﻦ ﺑﻌﺜـﯽ ﭘﺮداﺧﺖ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم در روز ﺳﯿﺰده اردﯾﺒﻬﺸﺖﻣﺎه ﺳﺎل 1365 در ﻣﻨﻄﻘـﻪ ي ﻓﮑّـ ﻪ ﺑـﻪ ﻣﻘﺎم ﺷﻬﺎدت ﻧﺎﯾﻞ ﮔﺮدﯾﺪ و ﭘﯿﮑﺮ ﭘﺎﮐﺶ در ﻗﻄﻌﻪي 53 ﺑﻬﺸﺖ زﻫﺮاي ﺗﻬـﺮان ﺑـﺮاي ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺧﺎك ﺳﭙﺮده ﺷﺪ.
ﺑﻌﺪ از ﮔﺬﺷﺖ دو ﻣﺎه از ﺷﻬﺎدت اﻟﻪوردي، ﻧﺎﻣﺶ در ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻗﺒﻮلﺷﺪﮔﺎن ﮐﻨﮑﻮر ﺳﺮاﺳﺮي درج ﺷﺪ، در ﺣﺎﻟﯽﮐﻪ او ﭘﯿﺶ از آن، در آزﻣﻮن ﺑﺰرگﺗﺮي ﻗﺒﻮل ﺷـﺪه، ﺑـﻪ ﻧﺰد ﭘﺮوردﮔﺎرش ﺷﺘﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد.

ﻋﻄﺶ آﻣﻮﺧﺘﻦ
»اﻟﻪوردي از ﻫﻤﺎن اﺑﺘﺪاي ورود ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻋﻼﻗﻪي ﻓﺮاواﻧﯽ ﺑﻪ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ و داﻧﺶ داﺷﺖ و ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮد از ﻫﺮ راﻫﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎت دﯾﻨـﯽ و ﻋﻠﻤـﯽ ﺧﻮد ﺑﯿﻔﺰاﯾﺪ. ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﻦ ﻫﺮ وﻗﺖ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﭘﻮﻟﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯽآورد، ﺑﻪ ﺟـﺎي ﺧـﺮج ﮐﺮدن ﻣﺜﻞ ﺳﺎﯾﺮ ﺑﭽﻪﻫﺎ، آن را ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺻﺮف ﺗﻬﯿﻪي ﮐﺘﺎب ﻣـﯽ ﻧﻤـﻮد. ﻣﻨـﺰل ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﯿﻢ ﯾﮏ ﮔﻮﺷﻪ اي از آن ﭘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد از ﮐﺘﺎبﻫﺎي ﻣﺘﻔﺮﻗـﻪ و درﺳـﯽ ﮐﻪ اﻟﻪوردي ﺑﺎ ﻋﻼﻗﻪ ﻫﻤﻪي آﻧﻬﺎ را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﯽﮐﺮد. ﺣﺘّﯽ در وﺻـﯿ ﺖﻧﺎﻣـﻪ اش از ﻣـﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﺘﺎبﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﻫﺪﯾﻪ ﮐﻨـ ﯿﻢ ﮐـﻪ ﻣـﻦ ﺑﯿﺸـ ﺘﺮ از 150 ﺟﻠـﺪ از ﮐﺘﺎبﻫﺎي او را ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪي ﮐﺮج اﻫﺪا ﮐﺮدم. اﻟﻪوردي در ﮐﻨﺎر ﻣﻄﺎﻟﻌﻪي ﮐﺘﺎبﻫﺎي دﯾﻨﯽ ﺑﺰرﮔﺎﻧﯽ ﭼﻮن ﺷﻬﯿﺪ ﻣﻄﻬﺮي، ﺑﯿﺸﺘﺮ اوﻗـﺎت ﻓﺮاﻏـﺖ ﺧـﻮد ر ا ﻫـﻢ در ﭘﺎﯾﮕـﺎه ﻣﺴﺠﺪ اﻣﺎم زﻣﺎن)ﻋﺞ( ﮐﺮج ﻣﯽﮔﺬراﻧﺪ و ﺑﺮ ﺑﺎر ﻓﮑﺮي و ﻣﻌﻨﻮي ﺧﻮد ﻣﯽاﻓﺰود.«1

ﺷﻮق رﻓﺘﻦ
«ﺣﻀﻮر در ﺟﺒﻬﻪ و ﻣﺒﺎرزه ﻋﻠﯿﻪ ﮐﻔﺮ آرزوﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻟﻪوردي ﻫﻤﯿﺸـﻪ در ﺳـﺮ ش ﻣﯽﭘﺮوراﻧﺪ وﻟﯽ ﭼﻮن در ﺳﺎلﻫﺎي آﻏﺎز ﺟﻨﮓ ﺗﺤﻤﯿﻠﯽ ﺳﻨّﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻮد، ﻓﻌﺎﻟﯿـ ﺖ در ﭘﺎﯾﮕﺎه ﺑﺴﯿﺞ و ﺗﻼش در ﺳﻨﮕﺮ ﺗﺤﺼﯿﻞ را ﺗﺮﺟﯿﺢ داد.
در ﺳﺎل 1359 وﻗﺘﯽ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎزي اﻋﺰام ﺷﺪم، ﻣﺸﮑﻼت زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ دو ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪ وﻟﯽ اﻟﻪوردي ﺑﺎ ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﺨﺘﯽﻫﺎ ﺳﺎزش ﮐﺮد و در اﯾﻦ ﻣﺪت ﺷـﻮق رﻓـﺘﻦ او ﺑـﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ. زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﻣﯽآﻣـﺪم او ﺑـﺎ ﺷـﻮر و ﺷـﻮق در ﻣـﻮرد ﺟﻨﮓ ﺗﺤﻤﯿﻠﯽ و ﻓﻀﺎي ﺟﺒﻬﻪﻫﺎ از ﻣﻦ ﻣﯽﭘﺮﺳﯿﺪ و از آروزي ﺧﻮد ﺑﺮاي ﺷﺮﮐﺖ در ﺟﺒﻬﻪ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ در ﺳﺎل 1364 ﺑﻪ اﯾﻦ آرزوﯾﺶ رﺳﯿﺪ.
ﻣﻦ ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ او ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ اﺻﻼً راﺿﯽ ﻧﺒـﻮدم ﭼـﻮن ﻋﻼﻗـﻪ و اﺳـﺘﻌﺪاد او را در درس ﺧﻮاﻧﺪن ﻣﯽدﯾﺪم، ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﻦ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮدم ﻫﺮﭼﻪ در ﺗﻮان دارم ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ او ﺑﺘﻮاﻧﺪ اداﻣﻪي ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺑﺪﻫﺪ و ﺑﺪﯾﻦ ﻃﺮﯾﻖ در ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺸـﻮرش ﺑﺎﺷـﺪ ، وﻟـ وﻗﺘﯽ اﺻﺮار و اﺷﺘﯿﺎق ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ او را ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ دﯾﺪم، راﺿﯽ ﺷﺪم.»

ﮔﺰﯾﺪهي وﺻﯿﺖﻧﺎﻣﻪي ﺷﻬﯿﺪ
«ﺧﺪﻣﺖ ﭘﺪر و ﺑﺮادر ﻋﺰﯾﺰ و ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻢ ﻣﯽرﺳﺎﻧﻢ ﮐﻪ اﮔﺮ ﻣﻦ ﺣﻘﯿﺮ در راه ﺣﻖ ﺷﻬﯿﺪ ﺷﺪم، ﺑﺮ ﻣﻦ ﮐﺴﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﻨـﺪ. در ﮐﻮﭼـﻪ ﺑـﺮاي ﻣـﻦ ﺣﺠﻠـﻪ ﺑﮕﺬارﯾـﺪ و ﮐﻮﭼـﻪ را ﭼﺮاﻏﺎﻧﯽ ﮐﻨﯿﺪ و ﻣﺮا در ﺑﻬﺸﺖ زﻫﺮا دﻓﻦ ﻧﻤﺎﯾﯿﺪ.
... ﺳﺨﻨﯽ ﭼﻨﺪ ﺑﺎ ﺧﻮاﻫﺮان ﮔﺮاﻣﯽام دارم. ﺧﻮاﻫﺮ ﻋﺰﯾﺰم ﻣﺴﺄﻟﻪي ﺣﺠـﺎب ﺑـﺮ زن واﺟﺐ اﺳﺖ. وﺻﯿﺖ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ اﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ:
اي زن ﺑﻪ ﺗﻮ از ﻓﺎﻃﻤﻪ اﯾﻦﮔﻮﻧﻪ ﺧﻄﺎب اﺳﺖ
ارزﻧﺪهﺗﺮﯾﻦ زﯾﻨﺖ زن ﺣﻔﻆ ﺣﺠﺎب است

ﻧﮕﺬارﯾﺪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎدي و ﻣﺎل دﻧﯿﺎ ﺷﻤﺎ را از ﭘﺮداﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻮﯾﺖ ﺑﺎز دارد و ﺷـﻤﺎ را ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﺸﻐﻮل ﮔﺮداﻧﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﻋﻤﺮ ﺧﻮد را ﺑﯿﻬﻮده ﻫﺪر ﻧﺪﻫﯿـ ﺪ و از اﯾـ ﻦ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎي زﻧﺪﮔﯽ ﻧﻬﺎﯾﺖ اﺳﺘﻔﺎده را ﺑﺒﺮﯾﺪ و ﺑﻪ اﻋﻤـﺎل ﺧـﻮ ﯾﺶ رﺳـ ﯿﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿـ ﺪ و ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ ﭼﻪ ﮐﺎرﻫﺎ ﮐﺮدهاﯾﺪ. ﭘﺸﺘﯿﺒﺎن و ﭘﯿﺮو اﻣﺎم ﺑﺎﺷﯿﺪ و ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﺪ از دﺳﺘﻮرات اﺋﻤﻪ-ي اﻃﻬﺎر ﺧﺎرج ﻧﺸﻮﯾﺪ.

.... ﭼﻮن ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺘﻢ، ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ درﺳﺖ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ. اﻣﯿﺪوارم ﻣﺮا ﺑﺒﺨﺸـﯿﺪ. در ﺿـﻤﻦ سلام ﻣﺮا ﺑﻪ ﺗﻤﺎم دوﺳﺘﺎن و آﺷﻨﺎﯾﺎن ﺑﺮﺳﺎﻧﯿﺪ و ﻗﺪر ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ را ﺑﺪاﻧﯿﺪ و ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﻤه را درﯾﺎﺑﯿﺪ. ﻣﻦ از ﻫﻤﻪي ﺷﻤﺎ راﺿﯽام و اﻣﯿﺪوارم ﺧﺪا ﻫﻢ از ﺷﻤﺎ راﺿﯽ ﺑﺎﺷﺪ....»